9.1.2
Poprzedni Do góry Następny

 

9.1.2 Tereny niebudowlane

Na terenach niebudowlanych wydzielono następujące kategorie użytkowania terenów:

treny plaż i wydm (PL)
tereny parków i skwerów (ZP)
tereny zieleni izolacyjnej (ZI)
tereny parków leśnych (LP)
tereny otwarte (TO)
tereny lasów (LS)

 

Tereny plaży i wydm PL

Tereny plaży i wydm pełnią trzy podstawowe funkcje kolidujące ze sobą:

- wypoczynkową

- ochronną

- pasa granicznego

Jest to teren wrażliwy przyrodniczo, poddany najwyższej antropopresji w sezonie wakacyjnym. Należy chronić ten teren przed szkodliwym wpływem poprzez – zabudowę ekologiczną wydm, lokalizację przejść na plażę w wybranych miejscach oraz zapewnienie odpowiedniego zaplecza sanitarnego.

 

Tereny parków i skwerów ZP

Tereny parków i skwerów (ZP) stanowią ogólnodostępne tereny zieleni komponowanej. Parki i skwery są głównym elementem systemu zieleni miejskiej, który powinien zapewnić:

1) możliwość wypoczynku codziennego i świątecznego mieszkańcom miasta,

2) powiązanie z otaczającymi miasto terenami otwartymi i leśnymi,

3) odpowiednie zaplecze dla funkcji wczasowej i uzdrowiskowej.

Parki miejskie i skwery są ważnymi elementami kształtującymi kompozycję i charakter przestrzeni zurbanizowanej oraz mają korzystny wpływ na poprawę mikroklimatu.

Tereny parków i skwerów należy chronić przed innym użytkowaniem. Na terenach parków i skwerów można lokalizować elementy urządzenia i wyposażenia terenu jedynie w formie małej architektury, dostosowanej do specyfiki terenów parkowych.

 

Tereny zieleni izolacyjnej ZI

Tereny zieleni izolacyjnej są terenami urządzonej zieleni wysokiej – leśnej, parkowej lub ogrodów przydomowych pełniącymi funkcję ochronną w stosunku do innych terenów. Oprócz znaczenia przyrodniczego zespoły zieleni izolacyjnej odgrywają ważną rolę w kompozycji krajobrazu.

Dobór gatunków zieleni i ich kompozycja wymagają opracowania projektowego.

 

Tereny parków leśnych LP

Tereny parków leśnych są to tereny lasów wyłączone z funkcji gospodarczych i przystosowane do funkcji wypoczynkowej. Na terenach parków leśnych należy urządzić trasy piesze i konne, miejsca wypoczynku oraz parkingi leśne.

 

Tereny lasów LS

Tereny leśne stanowią lasy, w rozumieniu art.3 Ustawy o lasach z dnia 28 września 1991r (Dz.U. 101 poz.444 z późn. zmianami), za wyjątkiem terenów zabudowanych.

Tereny te zawierają obszary lasów gospodarczych, ochronnych i chronionych wyodrębnionych w planie urządzenia lasu. W wyniku zarządzenia Ministra Ochrony środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lasy ochronne uzyskują odrębny status prawny. Również odrębny status prawny mają lasy (chronione) leżące w granicach rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych i narodowych.

 

Tereny otwarte (TO)

Tereny otwarte urządzone (TO) są to tereny niezabudowane, użytkowane dotychczas jako tereny rolnicze.

  1. Na terenach otwartych dopuszcza się:
  2. 1.1 prowadzenie upraw polowych, łąk i pastwisk pod warunkiem nie ograniczania dostępności terenu;

    1.2 prowadzenie tras pieszych, rowerowych i konnych;

    1.3 zadrzewianie zgodnie z zasadami określonymi w planie zagospodarowania;

    1.4 lokalizacje plenerowych urządzeń rekreacyjnych.

  1. Na terenach otwartych zabrania się:
  2. 2.1 lokalizowania wszelkiej zabudowy;

    2.2 zalesienia, zakładania sadów i plantacji krzewów.

     

Tereny rolne: tereny upraw polowych (RP), tereny ogrodnictw (RO) oraz tereny ogrodów działkowych (RD)

Tereny upraw polowych określone w studium ustala się jako obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej wyłączone z zabudowy.

Tereny ogrodnictw oraz tereny ogrodów działkowych, w przypadku zaniechania ich dotychczasowego użytkowania, ustala się jako tereny do adaptacji na cele zieleni parkowej. Zakaz przekształcania na tereny budowlane.